Φόρτωση...

Για τους καπνιστές της πίπας

Πως την κρατάμε αναμμένη.
Απλό το πρόβλημα. Πρέπει η πίπα να έχει γεμίσει κατά τρόπο που να μας επιτρέπει να ρουφάμε άνετα. Όσο πιο χαμηλά στο μπολ βρίσκεται ο καπνός, τόσο πιο αραιά πρέπει να είναι στοιβαγμένος. Είναι θέμα πείρας.

Πρώτο "στρώσιμο" της καινούργιας πίπας.
Κατ' αρχήν, τις πρώτες δυο εβδομάδες δεν την γεμίζουμε ποτέ μέχρι την κορυφή. Αντιθέτως, ξεκινάμε από τη βάση του μπολ και ανεβαίνουμε σταδιακά, ώστε να σχηματιστεί το προστατευτικό στρώμα κάρβουνου που παρεμβάλλεται ανάμεσα στην καύση και στο ξύλο της πίπας. Επίσης, τον πρώτο μήνα την καπνίζουμε μόνο σε κλειστούς χώρους, ώστε να μπορούμε να ελέγχουμε τη θερμοκρασία της.

Πόσες πίπες είναι απαραίτητες σε έναν καπνιστή
Όσες θέλει και όσο αντέχει η τσέπη του. Η συλλογή του μακαρίτη Σάντρο Περτίνι ξεπερνούσε τα τριακόσια κομμάτια - και σημειωτέον, όχι μόνο τις κάπνιζε όλες, αλλά έφτασε και τα ενενήντα! Το μίνιμουμ, πάντως, είναι οι επτά: μια για κάθε ημέρα της εβδομάδας. Και τούτο, διότι η πίπα κουράζεται και "στομώνει" από τη χρήση. Μετά από μια ημέρα υπηρεσίας, είναι απαραίτητο να αερίζεται για μια εβδομάδα. Κι ανάμεσα σε δύο καπνίσματα είναι καλά ν' αφήνετε μερικές ώρες να κυλήσουν.

Υπάρχει ουσιαστική διαφορά ανάμεσα στις ακριβές και τις φτηνές πίπες.
Η εξήγηση, βρίσκεται στη σπανιότητα των καλών υλικών. Τα ρείκια, από τη ρίζα των οποίων γίνονται οι πίπες, φυτρώνουν παντού στη Βόρεια Μεσόγειο. Ιδανικές, όμως, είναι οι περιοχές της Ελλάδας, της Κορσικής και της Σαρδηνίας. Όμως, από πέντε ολόκληρες ρίζες (των οποίων το μέγεθος είναι μεγαλύτερο από τον ίδιο το θάμνο) είναι ζήτημα αν βρίσκεται ένα κομμάτι αρκετό για να σκαλιστεί μια άψογη πίπα. Και άψογη είναι εκείνη, που το ξύλο της είναι απολύτως συμπαγές, με καθαρά νερά (όχι απαραιτήτως ίσια), χωρίς ρωγμές, χοντρούς ρόζους ή τρύπες από ζωύφια.

Η ποιότητα του ξύλου έχει  σημασία.
Ασφαλώς, διότι μια πίπα από άψογο ξύλο, με τη σωστή μεταχείριση έχει μπροστά της περισσότερο από μισό αιώνα ζωής. Και όσο παλαιώνει, τόσο καλύτερα καπνίζει.

Δωρεαν μεταφορικα